Humans of Seniorenslam

Ongelooflijk dat ik geloofde dat het beste nog moest komen
Net als wachten op een trein, die allang is gekomen
En toch bleef ik wachten
Vol met hopen, gevuld met dromen
Gewikkeld in plannen
Die ik uiteindelijk nooit tijdig zou bolwerken.

Klik op het boek icoontje om meer over Sarah’s story te lezen.

De wijsheid van het volk

Hoe opportunistisch het vechten in de ander zijn geboorteland
Hoe hard het vechten door mijn geboorteland
Hoe zinloos het kweken van kanonnenvlees
Hoe machtig het slachten van kanonnenvlees
Hoe krap het begrip voor de cultuur van de ander
Hoe onrechtvaardig het brutale kapot maken van culturen
Hoe gevaarlijk de eindeloze bekerings- en veroveringsdrang
Hoe dodelijk het machtsmisbruik van vastgeroeste leiding
Hoe groot het foute informeren in de wereld
Hoe broos de wijsheid van het volk

Klik op het boek icoontje om meer over Paul’s story te lezen.

Kruimeltje hier, kruimeltje daar.
Het afgeknabbelde brood is beginnen te rotten in de blakende zon van onzekerheid.
Brood is gemaakt van geduld om te rijzen, maar wat als het geen kans meer krijgt om te rijzen?

Klik op het boek icoontje om meer over Francesca’s story te lezen

Lang leve België
Hallo Europa
Make America great again.
… enzovoort en zo verder.
Waar zal ik wonen?
Waar zal ik zijn?
Waar wordt rechtvaardigheid
Nog in ’t vaandel gedragen?
Lang leve België.

Klik op het boek icoontje om meer over Marie-Josée's story te lezen.

Je suis arrivée en Belgique le 13 Juillet 2000. Moi, je suis venue parce que mon fils allait se marier. J'ai deux fils.

Les enfants nés avant l'indépendance du Congo ont la nationalité belge.
Mon passage en Belgique est un souvenir heureux.
Moi je viens pour un regroupement familial.
A l’aéroport, on m'a demandé le nom de ma fille.

Lisapo ongye ! Il était une fois…

Ongye !

Geluk...
als de spontane lach van een persoon
die onverwacht aanstekelijk wordt
en je begint te lachen
en je laat jezelf lachen
en je blijft lachen
zonder een rationele reden hiervoor.

Klik op het boek icoontje om meer over Néstor's story te lezen.

Hier in de kamer hangen foto's
van mijn man en ikzelf als jong stel
Onze kinderen toen ze jong waren
Hun eerste verjaardagstaart
met slechts één kaarsje !

Klik op het boek icoontje om meer over Nicole's story te lezen.

Geluk beleef ik zelf.
Zonder invloed van de media.
Het zit zelfs in de kleinste zaken.
Een alledaags cadeautje.

Klik op het boek icoontje om meer over Tess' story te lezen.

Vroeger, in een tijd nog niet zo lang geleden
Kropen de kinderen op oma’s schoot
Voor een verhaaltje bij het slapen gaan
Een knuffel en een kusje deden de wereld even stil staan

Klik op het boek icoontje om meer over Maggy's story te lezen.

- Tu parles combien de langues Koko Francisca ?
- Trois langues : Lingala, Tshiluba et le français.
- Tu m’as dit que tu prenais des cours de néerlendais : qu’est-ce qui s’est passé au cours de néerlandais ?
- Il y a une dame qui m’a demandé “D’où viens-tu ?”, j’ai répondu que je venais du Congo.
- Quel Congo ?
- Congo Kinshasa.
Elle m’a dit “Mais chez vous il y a beaucoup de gens malades” et j’ai répondu qu’ici en Belgique, je voyais des hôpitaux remplis de gens malades.

Quand je suis arrivée en Belgique, je n’ai pas eu de complications à l’aéroport. Mais à la commune par contre, j’ai eu beaucoup de difficultés. Une femme assise à son bureau m’a demandé “Qu’est-ce que vous venez faire ici ?” je lui ai répondu que j’étais malade et que j’avais besoin d’une opération qu’on ne pouvait pas me faire au Congo. Ma fille a fait en sorte que je puisse être opérée en Belgique. Après tous ses efforts pour me faire venir, cette femme lui a hurlé dessus : “Vous faîtes venir votre mère ici, alors que vous. Si elle meurt ici ce sera à vous de l’assumer, et son corps devra être rapatrié.”
Elle a voulu bloquer mon inscription à la commune de Koekelberg.

Ik was een zondagskind
en zondagen zijn heerlijk
met vrienden en familie
en verse pistolets met echte boter
en toen stierf jij
en er kwamen maandagen vol verdriet en woensdagen van wanhoop
en eenzame dinsdagen met kaarsen branden
en donderdagen
en wachten op nieuwe zondagen
het leven is wachten

Kunt ge mij beloven dat als ge nu of later
beslist om mij te verlaten, ge het dan fluistert?
Zodat ik wegblazen kan?
Of kan vangen met mijn handen en terug door kaats naar u.
Dan maak ik me groter dan de zuidertoren en de kathedraal te samen en spuug ik op de grond.

Anna begint te zingen
Ik ben een sans-papier, illegaal, zwart verhaal
Maar ik hier naar school ging, allochtoon spreekt de taal
ben een vreemdeling, hun pispaal, hun rivaal
Hier niet geboren, maar wel diploma behaald
Ik ben een vluchteling, abnormaal, niet Vlaams
Afwijkend van het Belgische Ideaal

Je wandelt mijn
Hart binnen, alsof
Iedereen dat zomaar kan
Alles heb je ontdekt
En voor jezelf veroverd
Bang van alle plunderingen
Heb ik je verbannen
En van mezelf
Weer leegte gemaakt.

Les premiers temps après mon arrivée, j’avais 23 ans, j’étais à un cours de couture ici à Schaerbeek. J’avais mes trousseaux de fils, et une femme s’est servi dans mes affaires. Je l’ai regardé. Elle a recommencé. Une fois. Deux fois. Je lui ai demandé d’arrêter. Elle a recommencé de nouveau. Je l’ai agrippée par les cheveux, j’étais très en colère.
Plus tard, la directrice m’a demandé : “Marie-Louise que s’est-il passé ? Pourquoi vous êtes-vous battue ?”. Cette femme m’avait traitée de macaque. C’était moi la doyenne, et elle avait à peine 18 ans.

Met een knal op de wereld komen.
Minder plastisch kan het niet bij mijn geboorte.
Op een binnenschip in volle oorlog.
Schuilen in een schuilkelder die
omvergeworpen wordt door een bom
die ernaast inslaat.