Kunt ge mij beloven dat als ge nu of later
beslist om mij te verlaten, ge het dan fluistert?
Zodat ik wegblazen kan?
Of kan vangen met mijn handen en terug door kaats naar u.
Dan maak ik me groter dan de zuidertoren en de kathedraal te samen en spuug ik op de grond.
Ik lust uw woorden niet.
Zal ik roepen.
Zo luid dat ge mij niet verstaat.
Dan zijn we met twee zeg ik.
En zijn we dat dan niet het liefst?
Zullen we samen elkaar niet begrijpen en vertellen aan onze vrienden dat de ander overdrijft.
En als ge wilt trek ik de stad uit naar ergens waar ik mijn haar blauw verf. Gewoon omdat ge dat lelijk zou vinden.
En dan kunt ge mij loslaten zoals ge al wou doen van toen ik tufte.
Laten we alles nu vastleggen, voor als ge me nu of later wilt verlaten.
En ik zal mij dan opvouwen en onder uw deur schuiven.
Vragend of ik nog even mag plakken.
Zodat gij mij kunt oppakken en allez zeggen.
Allez.
Allez.
Allez dan, ik zal het fluisteren als ge wilt.
Zo stil dat ge het niet kunt verstaan.
En dan zal het voelen alsof ik nooit beslist hebt om van u weg te gaan